Vero graeco pertinacia ad per. Usu ferri nonumy option ei, et vix iisque quaeque rationibus. Est cu malorum dolorum. Ea clita nostrud qui, ei mel quando phaedrum, ea vis viris malorum laboramus.
کارزار” با دوچرخه تا محل کار” از سال 1400 تا کنون در گرین کلاب دایر است. در این کارزار با تبلیغات و مشوقهای گوناگون، شهروندان را تشویق به استفاده از دوچرخه و رکاب زدن با لباسهای عادی شهری/اداری تا محل کارشان میکند. خرداد 1403 که مشغول تبلیغ و اجرا این کارزار بودیم، پیامی از دختر جوانی به نام سونیا گرفتیم که رویداد “در_رکاب_سونیا” را رقم زد. سونیا قناد و یک دوچرخهسوار مبتدی بود که تحت تاثیر تبلیغات کارزار و همینطور علاقه و دغدغه شخصی خودش تصمیم گرفته بود مسیر خانه تا محل کارش را رکاب بزند. او سوال مهمی را از ما پرسید: “من برای اینکه با دوچرخهام به موقع به محل کارم برسم باید ساعت 5 صبح حرکت کنم، آیا این مسیر برای من امن است و از پسش بر می آیم؟” سونیا برای ما نماد افراد بسیار زیادی از جامعه شد که قصد استقاده از دوچرخه را کردهاند، اما ترس از تنها بودن، ترس از مسیری که تا به حال رکاب نزدند و یا شک به تواناییهایشان، جلودارشان شده است. برنامه برای ما واضح بود، ” در رکاب سونیا” خواهیم شد. به او پاسخ دادیم، یک روز را قرار گذاشتیم، اطلاع رسانی کردیم و تعداد زیادی دوچرخه سوار که هیچ یک سونیا را نمیشناختند ساعت 5 صبح در چهار راه اصلی نزدیک منزل سویا حاضر شدند و او را تا محل کارش همراهی کردند. سونیا جلو می رفت تا بقیه با سرعت و توانایی او همراه باشند. چهار راه های اصلی و میادین اصلی این مسیر از پیش اعلام شد و افراد در این نقاط به گروه ملحق میشدند وهر چقدر به مسیرشان میخورد همراهی میکردند و جدا میشدند و به سمت محل کارشان میرفتند. آما هسته مرکزی تا انتهای مسیر با سونیا رکاب زد. بدیهی است که تاثیرات این رویداد به دوچرخه محدود نمیشود بللکه تعاملات اجتماعی، هم نوع دوستی و ترویج امنیت را نیز در بر دارد.
سری برنامههای توانمند سازی عمومی و رایگان “استارت تو بایک” طراحی و اجرا شد تا افرادی که مهارت کافی برای استقاده از دوچرخه را ندارند و یا از استفاده از این وسیله در شهر واحمه دارند، با کمک اعضای ارشد و داوطلب گرین کلاب از سوار شدن بر روی دوچرخه تا حفظ تعادل تمرین کنند و مسافتی را در شهر به صورتی که به طور کامل با اعضای ارشد احاطه شدهاند رکاب بزنند. حضور و حمایت اعضای ارشد به نو رکابان جدا از آموزش و انتقال دانش، ایجاد حس امنیت و همینطور حمایت به افراد نو رکاب میدهد که موجب ایجاد انگیزه بیشتر برای استفاده از دوچرخه میگردد
قهوهخانهها و املتی ها از آن دسته مکانهای شهری هستند که آدمهای شهر را فارغ از طبقات اجتماعی گرد هم میاورند. اما بعضی از آنها به اندازه برخی دیگر دیده نشدهاند و با انبوهی از تاریخی که در دل خود سپردهاند در حال فراموشی هستند. در این دسته از رکابهای گروهی هر جمعه صبح تا یکی از این قهوه خانههای قدیمی رکاب زدیم تا دینمون رو به سلامتی خومون به سلامتی شهرمون و به تاریخ شهرمون ادا کنیم. در این دوره۱۲ قهوه خانه کمتر مشهور و یا از یاد رفته را کشف و معرفی کردیم. هدف از برگزاری این کمپین ترویج توجه به شهر و کسب و کارهای کوچک اما مهم در تاریخ شهرمون بود.
طراحی چالش به مناسبت روز درختکاری. در این چالش که از 15 اسفند تا 29 اسفند دایر بود، به ازای هر 150 کیلومتر دو و دوچرخه( میتوانست ترکیبی باشد) یک درخت به نام شرکت کننده کاشتیم. درختها در جنگل حرا و توسط شرکت “همیار جنگل” کاشته شدند. در این برنامه جامعه را تشویق به حرکت و متوجه اهمیت احیا جنگل کردیم
برگزاری کلاسهای تمرینی دو و دوچرخه رایگان برای عموم
پر واضحه که رکاب زدن در سطح شهرهای ایران به خصوص تهران نیاز به مهارت و تاب آوری زیاده داره. هم از لحاظ فیزیکی و هم لحاظ روحی. از این رو برای آماده سازی ذهن و بالا بردن سطح آمادگی و تاب آوری افراد، کلاس های تمرینی دوگانه (ترکیب دو و دوچرخه) دایر شدد تا شهروندان را برای رکاب و پیاده روی در مسیرهای طولانی و ترددهای شهری آماده کند. برنامهها به گونهای طراحی شد که هر هفته درصدی چالشی تر از هفته پیشین بود.
گرین کلاب به عنوان یک بستر اجتماعی اینبار از ظرفیت دوندهها و دوچرخهسوارانش جهت جلب توجه جامعه به زنان تحت پوشش گرمخانههای تهران و همچنین ایجاد احوال خوب و خدمت به سامانسرای لویزان استفاده کرد.
در این رویداد مسیری 23کیلومتری به شکل گروهی رکاب زده شد. تمام دریافتیها از ثبت نام رویداد و کمکهای دیگری که با اطلاع رسانی ما جمع شده بود، صرف خرید ۶۰ پرس غذای گرم، و 86 عدد بستههای بهداشتی (پد بهداشتی، کرمهای واژنال، دارو و ویتامین) و همین تعدادست زیورآلات شد.
همچنین شیرینی فروشی “سوویت لند” ۹۰ عدد کاپ کیک اهدا کردند.
آقاییون وارد ساماسنرا نشدند و با هیچ یک از دوستان در سامانسرا عکس گرفته نشد.
جمعا آن شب ۴۳ نفر مهمان در سامانسرا ۱۲ نفر پرسنل و ۲۰ نفر دوچرخه سوار شب خوبی را گذراندند.
